به بازی ادامه می‌دهی و هدف و چشم اندازی نداری/داری. گاه شاد، گاه نا امید، گاه مصمم. به این راه ادامه می‌دهی و فکر می‌کنی قوانین برای تو ثابت‌ند. احساسات، رفتار و افقِ روبرویت را میدانی و به آن ایمان داری. اما قواعدِ بازی هر لحظه امکان عوض شدن دارند. درست در همان لحظه که تا ثانیه‌ی قبل از آن اطمینان داشتی پایدارند. این ضربه چنان مهلک و کاری است که دیگر مجالِ احتیاط به تو نمی‌دهد. فقط یک نگاه کافی است.فقط یک دیدار و یک جسم که می‌پنداری از نوعِ توست. با این حال همواره باید به صعود فکر کرد. به قلّه های بالاتر که در انتظارِ ماست.

عکس برای ۲۶ آبانِ ۹۱، در حاشیه صعود به قلّه‌ی تجر است.

 

تجر
تجر