سال ۸۳ بود  که برای اولین بار در پرشین‌بلاگ، اولین وبلاگ خودم رو راه اندازی کردم که اکثر مطالب داخل‌اش در مورد فوتبال بود. چند سالی بدون مطلبِ به‌روز شده موند تا این‌که مثل خیلی از وبلاگ های پرشین‌بلاگ توسط مدیراش پاک شد. بعد از اون هم یک وبلاگ دیگه راه انداختم به اسمِ «کوچی دیل» که تصمیم گرفتم اون رو هم آپدیت نکنم تا تو هاست خودم بنویسم. این وبلاگ هم پارسال همین موقع ها راه انداختم که کم‌کم وبلاگ نویسی رو از سر بگیرم اما باز موفق نبودم. این‌که چرا موفق نبودم فکر می‌کنم اولیش بر می‌گرده به تنبلیِ خودم و دومی هم جذابیت هایی که سایت های شبکه های اجتماعی مثلِ فیس بوک برای من و خیلی های دیگه داره.

جذابیت ها و امکانات دمِ دستی اگرچه خوب هستند اما برای من نوشتن و به اشتراک گذاشتن مطالب در چهارچوبِ فقط یک سایت خوشایند نیست. اون هم وب‌سایت در میونِ میلیون ها سایتِ مختلف با URL های منحصر بفرد. مطمئنن فیس بوک هم یک روزه و بدونِ فکر و برنامه ریزی سلیقه‌ی مردم رو عوض نکرده . یکی از ترفند هاش  کم‌تر نمایش دادن لینک های به اشتراک گذاشته در صفحات نسبت به عکس ها و ویدئوهاست.

خلاصه، از امروز تصمیم گرفتم یه دستی به این‌جا بکشم و وبلاگ‌نویسی رو استمرار بدم ولو اینکه کمیت بر کیفیت غلبه کنه. اشکال نداره، دارم مشق می‌کنم.