آخرین جمعه سال ۹۰ بود، به همراه دوستان، منتظر دوستان دیگر در قبرستان تازه آباد رشت؛ برای دیدار با نمادِ از دست رفتگانمان. بعد از سلام علیک دوستانمان با یک دوستِ از دست رفته مشترکمان ناگاه تصویر بزرگِ یکی از خویشانِ سببی که سرپرست خانواده ای ۴ نفره متشکل از عمه،دخترعمه و پسر عمه ام بود، بی اختیار مرا وادار به رفتن و ایستادن کنار سنگِ قبرش کرد.یک سنگ به صورت افقی با طولی اندازه ی یک انسان با قدِ متوسط و دیگری عمودی با طولِ نیم متر که زیر عکسِ متوفی نوشته شده« که تکه ای از آسمان در چشمانش بود». چشمان آبی داشت و زمان مرگش، سنش  از ۴۰ تجاوز نمیکرد.

با حال و روزی که یک آدمِ یادِ مرده افتاده دارد، خودم را به دوستانی که سرِ قبرِ عزیزِ دیگرِ از دست رفته، رفته بودند، رساندم و با دوستانِ دیگری که تازه از راه آمده بودند، دست دادم. به میرعماد گفتم که میخواهم به بقیه عزیزانی که در دل همین خاک بودند، سر بزنم و اگر میخواهد بیاید. اما نیامد و همه دوستان در آن هوای سردی که فردایش برف سنگینی آمد منتظر من ماندند و خداروشکر که در آن لحظات باران میبارید!

هدف من از این مقدمه انتشار و ثبت شدنِ متنِ زیر است که میرعماد موسوی برایم از روایت از آن لحظات در صفحه فیس بوکم نوشت و برایم خیلی عزیز است و فراموش کردنی نیست.

«ویریس بئه بشیم.. زاکؤنه سرده رضا!
خأ تنایی وگردی خؤنه رضا!
ویریس بئه رضا.. بئتر کی تی همرأ نمأم رضا!
أخه خالی خالی هی خاک نئه گه رضا.. ای سامؤن̌ خاک، همه جا هیتؤره..
اصن دؤنی؟ خأسم یکچی بوگؤم کی نوتم.. خأسم بوگؤم: تا ایسأی، ایسأن! بأزین خأ بپپیسی و تی پسی دارؤن̌ جؤنأگیتنئبه خاک ببی!
هی خاک! قانونش اینه!
خوب بوبؤ تی همرأ نمأم رضا!
ویریس بئه بشیم رضا.. زاکؤنه سرده..
أگه تی همرأ بمأبوم و بیشتر بفأمسه بی، بدتر بو!
أگه تی همرأ بمأبوم، ألؤن یک متر ورف خأس زمین̌ سر بومؤنه..!
خؤ..! دؤنی گه؛ نوبؤنأبو! فروردین و ورف؟! مردم دیل̌ بهاری أفتؤ̌ رافا ایسأ..! نبنه أدم همش خوشه فکر ببون!
خوب بو تنایی وگرسی رضا! ایتؤ راحتتر تی تنایی مئن، سوبوکأبؤی!
خوب بو تنایی وگرسی رضا! خوب بو تنایی وگرسیم..
ویریس بئه بشیم رضا.. زاکؤنه سرده!»